Review: Prince of Persia: The Forgotten Sands

Patrick Toonen - Zaterdag 24 juli 2010

Het is alweer 21 jaar geleden dat we voor het eerst kennis mochten maken met de lenige, heldhaftige, maar naamloze Prince of Persia. Ondertussen hebben we op het PC Platform twee volle trilogieën en een losstaand verhaal mogen verwelkomen. In totaal zijn dat zeven games met de magische woorden "Prince of Persia" op de cover. Goed voor drie totaal verschillende settings en verhaallijnen met ieder hun eigen prins in de hoofdrol, maar zij delen één mysterie: de naam van de held is altijd een geheim gebleven. Anno 2010 heeft de gamefranchise eindelijk haar weg naar het witte doek gevonden. En ondanks de bewering dat deze verfilming is gebaseerd op de Prince of Persia game uit 2003, maakt Hollywood in één keer korte metten met het mysterie door wél een naam aan de Prins te geven. Het plot van "The Sands of Time" benadert de gelijknamige game dan ook op een bijzonder creatieve manier (lees: zij is vereenvoudigd voor het simpele filmpubliek), maar we gaan vandaag niet de open deur van teleurstellende gameverfilmingen intrappen. Er is namelijk, héél toevallig, ongeveer tegelijk met de film een nieuwe Prince of Persia game in de schappen verschenen. Prince of Persia: The Forgotten Sands heet het beestje en of we die tweede open deur, de doorgaans "minder goede" games gebaseerd op grote filmreleases, mogen opentrappen, lezen we in deze review!

Officieel is The Forgotten Sands niet gebaseerd op de recent verschenen film. Dat had ook niet logisch geweest want de film is op haar beurt al gebaseerd op een game van eind 2003...de "movie-tie-in" voor deze film bestond dus eigenlijk al ruim zes jaar! Alhoewel de film dermate losjes met het plot omgaat dat het gemakkelijk een nieuwe game had kunnen worden, heeft men ervoor gekozen om een nieuw deel in de eigenlijk al voltooide Sand of Time gametrilogie te fabriceren. Deze verhaallijn werd in 2005 pefect afgerond met Prince of Persia: The Two Thrones en wij zijn de Perzische Goden alvast dankbaar dat men hier geen halfbakken extra hoofdstukje aan heeft geknoopt. The Two Thrones bracht het verhaal van alle drie de delen perfect in balans en hoe goed The Forgotten Sands ook zou zijn, het zou deze balans verstoord hebben. In plaats daarvan probeert The Forgotten Sands een brug vormen tussen het oorspronkelijke The Sands of Time en het tweede deel uit het drieluik, Warrior Within. Deze games verschilden als dag en 1001 nacht van elkaar op zo'n beetje alle denkbare gebieden; Van muziek, sfeer, grafische stijl tot en met de houding en het uiterlijk van de prins zelf. Voor The Forgotten Sands ligt dus een mooie uitdaging om uit te leggen waarom de jonge, eigenwijze acrobaat uit The Sand of Time ineens was veranderd in een depressieve gothic in het tweede deel.

Helaas laat de game hier al gelijk heel wat kansen liggen. The Forgotten Sands heeft qua verhaal en sfeer eigenlijk maar weinig met het oorspronkelijke Sands of Time te maken en kan uiteindelijk dus alsnog als een losstaande game gezien worden. Vooral in het begin van de game maakt de prins een aantal losse (en overbodige) opmerkingen die verwijzen naar karakters en gebeurtenissen uit het eerste deel uit de trilogie. Een leuke poging, maar er wordt verder niets mee gedaan en de opmerkingen voelen jammerlijk geforceerd aan. Het verhaal laat alle vragen die Warrior Within opriep onbeantwoord en The Forgotten Sands pakt uit met een afgerond verhaal waarin het magisch tijdszand, hoofdrolspeler én naamgever van het origineel, toevallig ook een rol speelt. Het verhaal is bovendien doorspekt van de clichés en het verloop ervan is bijzonder voorspelbaar. Onze (gelukkig nog steeds naamloze!) prins is wederom verzeild geraakt in een grote oorlog en zijn broer Malik (ineens blijkt de Prince of Persia een oudere broer te hebben) ziet geen andere uitweg dan het machtige leger van Solomon vrij te laten en tegen de vijand te gebruiken. Wat er hierna gebeurt, is niet moeilijk te bedenken; Solomons leger blijkt niet zo goed in staat te zijn om vrienden van vijanden te onderscheiden en voor we het weten is het hele paleis weer overspoel met zandzombies, zandstormen en een machtige zandkoning die alles in hun pad vernietigen. Aan de prins de taak om de troep op te ruimen die zijn broer heeft veroorzaakt. Omdat we reeds weten dat Malik in Warrior Within geen rol speelt, is het niet moeilijk te raden wat voor een lot hem te wachten staat.

Het verhaaltje is dus flinterdun maar het volstaat als set-up voor een gloednieuwe Prince of Persia titel, want The Forgotton Sand is een échte Prince of Persia game. Terwijl uitgever Ubisoft met de meest recente Splinter Cell iteratie zo'n beetje alles dat eigen was aan die franchise overboord wist te gooien, is men de Prince of Persia franchise gelukkig bijzonder trouw gebleven. The Forgotten Sands pakt uit met een goede balans tussen interessante puzzels, het nodige klim- en klauterwerk, platformelementen en een portie combat. Het is precies de juiste mix zoals we die van the Sands of Time games gewend waren. Grote platformsegmenten worden geïntroduceerd met een fly-by camera die de route aangeeft, we moeten valstrikken ontwijken en met drukknoppen of hendels moeten we binnen de tijd onder een dichtvallende deur doorrollen. Yup, de Prins of Persia formule is weer helemaal terug all right! The Forgotten Sands is de franchise daarmee zelfs trouwer dan de losstaande Prince of Persia game uit 2008. Je zou kunnen zeggen dat de game iets teveel op safe speelt, maar dat is niet geheel waar. Ondanks dat de basisgameplay vertrouwd aanvoelt, heeft men met een aantal snuggere puzzels de mogelijkheid om met verdiende experience aankopen te doen tot upgrades. En ook met de toevoeging van nieuwe Powers heeft de game interessante vernieuwingen in handen.

De Prins heeft een aantal bovennatuurlijk krachten in zijn handen (of beter: medaillon) gedrukt gekregen, waarvan vooral de Water Power erg interessant is. Zij zorgt ervoor dat al het water in de gamewereld tijdelijk volledig bevroren in de tijd raakt. Watervallen veranderen in muren, rechte waterstralen vormen pilaren en platformen die worden aangedreven door een draaikolk komen tot stilstand. In het begin van de game betekent dit natuurlijk niet veel meer dan even de straal bevriezen en via de gecreëerde zwaaistok naar de overkant slingeren, maar later in de game wordt het pas echt een feest. Dan betekent het dat we het wel/niet stilzetten van meerdere waterelementen achter elkaar moeten timen en moeten combineren met valstrikken of hindernisparcours. Mede dankzij de nieuwe Powers is het platformgedeelte een waar genot om te spelen en er zit een zeer goede flow in.

De andere Powers zijn wat minder, maar wel het vermelden waard. Zo hebben we een kracht die onze prins in één of andere doelzoekende raket verandert die vanuit de lucht op een vijand kan afvliegen. Het oogt best gaaf, maar zij is bijzonder selectief. Als we erover nadenken, slaat het verhaaltechnisch eigenlijk helemaal nergens op. Richting het einde krijgen we de mogelijkheid om oude ingestorte constructies tijdelijk te laten terugkeren naar hun oorspronkelijke glorie. Deze gave klinkt op papier echt supertof, maar helaas is deze totaal niet afgewerkt. De ingestorte versies ogen niet verweerd en de oorspronkelijke constructie is er amper in terug te herkennen. Het lijkt zelfs alsof de leveldesigners gewoon willekeurige stukken van de omgeving hebben verwijderd om deze met de Power tijdelijk zicht- en klimbaar te laten maken. We missen de Slow-motion en Time Freeze Powers uit de andere Sands of Time games. De mogelijkheid tot terugspoelen van de tijd is de enige Time Power die haar weg naar The Forgotten Sands heeft gevonden en zij voelt een beetje als een fan-service. Alsof deze kracht louter is inbegrepen om toch nog een raakvlak met The Sands of Time te hebben.

De gevechten in The Forgotten Sands zijn aanzienlijk anders dan we tot nu toe in Prince of Persia games hebben gezien. Waar Warrior Within en The Two Thrones uitpakten met een bijna absurd uitgebreide boomstructuur van moves en combo's, lijkt men met The Forgotten Sands weer een stap terug nemen. We mogen springen, aanvallen, wegduiken en een trap verkopen en er zijn maar een handjevol combinaties mogelijk. Daarnaast is de schaal van gevechten een stuk groter geworden, in plaats van een selectief groepje van zeer sterke vijanden zoals in The Sands of Time mogen we ons nu een weg door hordes van relatief zwakke vijanden hakken. Veel vijanden en weinig moves klinkt als een repetitief drama, maar niets is minder waar. Het vechten voelt na enige gewenning eigenlijk zeer goed aan, misschien wel juist dankzij die eenvoud. We krijgen gaandeweg nog wat extra Powers tot onze beschikking zoals een schild, vuuraanval en ijspegels. Daarnaast herkent de game de omgeving en krijgen we regelmatig interessante finishing moves voorgeschoteld. Zo zal de Prins proberen vijanden de afgrond in te trappen of tegen de muur klem te zetten.

Het is al even genoemd, de flow van het platformgedeelte zit er goed in en de combinatie van puzzels, vechten, hindernissen en een cutscene op zijn tijd, voelt zeer lekker aan. The Forgotten Sands is niet zo gemakkelijk als de Prince of Persia titel uit 2008, maar ondanks dat sommige puzzels en platformen goede voorbereiding of domweg meerdere pogingen vereisen, wordt het ook nooit tenenkrommend moeilijk. De game werkt wederom met vaste checkpoints en op een enkele negatieve uitzondering na zijn deze goed geplaatst. Er moet gezegd worden dat richting het einde vijanden erg vaak worden hergebruikt en het aantal checkpoints juist lijkt af te nemen, maar over het algemeen kan The Forgotten Sands als een leuke uitdaging worden bestempeld. De PC controls zijn vloeiend te noemen. Hoewel we met de muis beduidend betere controle over de camera hebben, lijkt de gameplay zelf toch net even wat beter te gaan met een controller. Laat je daar echter niet door afschrikken, de game is prima speelbaar met de reguliere PC controls.

The Forgotten Sands is degelijk om te zien. Grafisch valt er weinig te klagen, de animaties, karakters en effecten zijn gewoon van de bovenste plank. Zoals het hoort, steekt de PC versie met kop en schouders boven haar consolebroertjes uit. Van rondvliegende pijlen tijdens een toch over de stadsmuur tot de prachtige uitzichten over het Perzische landschap en het effect van stilstaand water, alles ziet er gewoon zeer strak en verzorgd uit. Wel moet worden gezegd dat het spel net iets teveel bruintinten kent, terwijl een Prince of Persia game eigenlijk een wat meer sprookjesachtige en kleurrijke sfeer hoort uit te stralen. Zelfs de paleizen en tuinen, welke in The Sands of Time een bijna magisch kleurpalet kenden, ogen nu maar flauwtjes en grauw. Natuurlijk is de spelwereld voor zo'n tachtig procent bedolven onder een dikke laag bruin zand, maar zo makkelijk komt u daar niet mee weg Ubisoft! Het typische "real is brown" filter dat de huidige consolegeneratie terroriseert had best achterwege mogen blijven in The Forgotten Sands (Helaas is de film ook een slachtoffer van deze hardnekkig vorm van kleurarmoede). Dat betekent niet dat het spel geen sfeer kent. Zoals gezegd is het oog voor detail zeer goed en vooral de cutscenes zijn zeer, zeer fraai om te zien!

Ondanks dat The Forgotten Sands officieel niets met deze bioscooprelease te maken heeft, is er wel geprobeerd om de Prince wat meer op de filmversie te laten lijken. Dat is helaas behoorlijk verkeerd uitgepakt. De Prince in The Forgotten Sands lijkt amper op het jonge broekie zoals we die kenden in The Sands of Time, noch op de "emoprins" uit Warrior Within. Het lijkt eerder alsof de Prins naast Malik nog een ander broertje heeft die lijdt aan een intellectuele stoornis. Jammer, jammer.

Het geluid is over het algemeen ook degelijk te noemen. De stemmen klinken doorgaans erg geloofwaardig en alle actie wordt qua audio goed ondersteund. Ondanks dat Ubisoft de oorspronkelijke stemacteur van The Sand of Time en The Two Thrones weer van stal heeft gehaald, wisselt het stemwerk voor de Prins nogal. Het komt misschien ook door het corny script dat hij moet voordragen, maar in de ene opmerking klinkt hij precies zoals we hem nog kennen uit The Sands of Time, terwijl hij nog geen minuut later klinkt als een slechte imitator die zijn dag niet heeft. De muziek is gecomponeerd door Steve "Transformers" Jablonsky en hoewel deze soundtrack precies doet wat het moet doen, hebben wij ons nergens op een echt "wow!" moment mogen betrappen. De muziek is verzorgd, maar zij steelt nergens de show.

The Forgotten Sands is trouw aan de Prince op Persia reeks, dat moge duidelijk zijn. Hoewel dat tot nu toe eigenlijk vooral positief bedoeld is, zit hier ook een kleine "maar" aan; De schoonheidsfoutjes en bekende problemen met het genre steken wéér de kop op. Hoewel de camera zich over het algemeen goed weet te gedragen, gaat het met name in de gevechten wel eens mis. Het gevolg is dat we als vanouds middenin een gevecht aan een richeltje komen te hangen (of erger nog, onderaan de afgrond liggen). Daarnaast lopen actievolle momenten en gevechten niet altijd geheel naadloos over in cutscenes, karakters hebben nog wel eens de neiging om te teleporteren. Het zijn kleinigheden, maar omdat de game verder vrij gepolijst aanvoelt, vallen ze wel extra op.

Tenslotte nog even woordje van technische aard. Prince of Persia: The Forgotten Sands maakt gebruik van Ubisofts beruchte DRM technologie. Dit houdt in dat de speler de game dient te koppelen aan een account en ten alle tijden online dient te zijn én blijven om het spel te mogen spelen. Als wederdienst biedt Ubisoft aan je savegame online te bewaren. Inderdaad, savegame in enkelvoud, want het opnieuw spelen van het verhaal betekent het overschrijden van je voortgang tot nu toe. Over het algemeen werkt deze DRM methode redelijk vlekkeloos, maar ook wij hebben meegemaakt dat de Master Server van Ubisoft eruit lag en het ons daarom verboden werd de game sowieso op te starten. Deze door Ubisoft gecreëerde gevangenis maakt mods en het delen van savegames een stuk moeilijker, zo niet onmogelijk. Nu heeft de Prince of Persia franchise nooit een bloeiende modcummunity gekend, maar deze draconische vorm van content protectie vormt gewoon een bedreiging voor het open karakter dat de PC van nature kent. Dit is absoluut onacceptabel en wij voelen ons genoodzaakt anderhalve punt van het cijfer af te halen.

Concluderend kunnen we zeggen dat Prince of Persia: The Forgotten Sands een degelijke game is. Het is absoluut geen briljante hoogvlieger, maar het is bij lange na geen slechte cash-in titel die meelift op het succes van de film. De gameplay is precies wat we van Prince of Persia mogen verwachten: soepel en gevarieerd, er zit een goede uitdaging in en er zit een aantal leuke nieuwigheden in die de gameplay en ervaring echt verbeteren. De audiovisuele presentatie is ook degelijk te noemen en zij weet je goed te vermaken voor ongeveer acht á negen uurtjes. Daarna is het ook wel uit met de pret. Er is een Challenge Mode voorzien, maar dit houdt niet veel meer in dan een vechtsequentie waarin we ofwel zoveel mogelijk vijanden moeten afslachten, of zo snel mogelijk alle hordes uit de weg moeten ruimen. De Challenge Mode is zeker niet iets dat je uren bezig zal houden. Prince of Persia en multiplayer zijn als water en vuur en The Forgotten Sands vormt daarop geen uitzondering. Het is daarom extra wrang dat een pure singleplayer ervaring verziekt wordt door een draconische vorm van DRM die een enorme bedreiging vormt voor het open PC platform.

Is deze game de volle pot waard? Absoluut niet. Dit is budgetbak materiaal, erg leuk om één keer uitgespeeld te hebben, maar geen ervaring die je absoluut niet mag missen. Hoewel Prince of Persia fans zeker veel plezier aan de game zullen beleven, heeft het zwakke verhaaltje dermate weinig met de oorspronkelijke Sands of Time trilogie te maken dat ook zij niets zullen missen. We zullen vast niet de eerste zijn, maar de titel van het spel lokt het gewoon uit; Prince of Persia: The Forgotten Sands is wat de Engelsen zo mooi noemen, "forgettable". Vermakelijk, maar je zult het je niet lang blijven herinneren.

Links:
Prince of Persia: The Forgotten Sands Screenshot Gallery