Review: Aliens vs. Predator

Johan de Vries - Zondag 7 maart 2010

In 1999 kwam Rebellion met Aliens vs. Predator, een succesvolle game die ons ook nog tien jaar later nog de stuipen op het lijf weet te jagen. Het alom bekende universum dat voortkomt uit de films Alien, Aliens en Predator is nog altijd heel populair, hoewel de Aliens vs. Predator-films niet zoveel voorstelden. Rebellion probeert het dit jaar opnieuw met Aliens vs. Predator (3), zonder veel risico te hoeven nemen, want veel mensen keken altijd wel uit naar dezelfde fun, maar dan met hedendaagse techniek. Het spel heeft in de weken na de release dan ook uitstekend verkocht, en juist daarom is het goed om je eens af te vragen of de ontwikkelaars überhaupt wel de moeite genomen hebben om met een spel te komen dat naast een simpele remake ook goed genoeg zal zijn in de huidige, wat kritischere tijden.

In de nieuwste versie in de franchise heb je weer drie verschillende campagnes tot je beschikking, die je naar wens door elkaar kunt laten lopen. De welbekende Karl Weyland Bishop heeft een Predator Pyramid gevonden en dat verloopt niet helemaal goed. Als Marine ga je in je eentje op pad, terwijl de Predators proberen te voorkomen dat hun techniek in handen valt van de mensheid. De Alien die je speelt is een uit de hand gelopen experiment, veel verder dan deze gegevens gaat het allemaal niet. Plottwisten zie je van mijlenver aankomen, het is allemaal heel voorspelbaar, en mede hierdoor onderscheidt het verondersteld nieuwe verhaal in Aliens vs. Predator (3) zich in niets met de vorige spellen, waardoor we sowieso gewoon over een remake spreken. Het verhaal stelt weinig voor en het deed het vergeleken met de films in de games toch al nooit zo goed.

De Marinecampagne was altijd mijn persoonlijke favoriet, gezien de mensen een stuk kwetsbaarder zijn dan de andere twee klassen en de nadruk ligt op angstige momenten. Als je in deze game je motion detector eenmaal hoort piepen, weet je zoals vanouds dat er xenomorphs in de buurt zijn, en met een zwak pistooltje op zak zul je in het begin dan ook flink schrikken. Als je eenmaal de pulse rifle en andere ongebalanceerde wapens krijgt, schiet je de xenomorps echter veel te gemakkelijk neer en er is een veel grotere opkomst dan voorheen: hoe moeilijk je het spel ook instelt, je bent vaak alleen bezig in run 'n gun-stijl van alles af te knallen en de suspense is dan ook een stuk minder groot dan eerst. Natuurlijk, je zult je soms de vinkenbuikgriep schrikken, maar we vragen ons af of het spel niet 'watered-down' voor de console-eigenaartjes is verworden. Misschien ligt het aan ons, maar het wordt allemaal vrij snel repetitief en veel meer dan een gemiddelde shooter wordt het zo niet. Nieuwe collectables als dagboeken in audiovorm halen de soms goed opgebouwde sfeer vaak ook nog eens weg.

Aan de andere kant heb je de Aliens waarbij het spel gewoon net zo origineel is als altijd, en het besluipen van marines is dan ook uitnodigend. De besturing is echter helemaal omgegooid en een systeem zou je moeten helpen om vloeiend van muur naar muur te springen, maar dat gaat in de praktijk niet altijd zonder problemen: zo komt het doel van deze klasse, het gebruiken van snelheid en stealth, niet helemaal goed uit de verf. De AI van de marines werkt ook niet altijd mee, zo reageren ze vaak niet als een teamgenoot uit elkaar wordt gescheurd en als je na een confrontatie even de benen neemt, lopen je vijanden binnen de kortste keren weer in dezelfde patrouille verder, alsof er niks aan de hand is. Andersom gebeurde het ook wel eens dat we bij het vechten tegen een Xeno Queen als Marine, deze baas vast kwam te zitten in een muur en zonder enige moeite afgemaakt kon worden. Het grootste probleem van de Aliens-campagne is dat zodra het écht leuk begint te worden, het allemaal opeens voorbij is en hiermee is deze campagne dan ook de kortste van de drie.

De beste van de drie campagnes in Aliens vs. Predator 2010 is zonder twijfel die van de Predator, waar je gewapend bent met de vertrouwde melee en ranged wapens, waarvan sommige steeds opgeladen moeten worden op speciale plekken in de levels. De camouflage, thermal display en het afleiden van menselijke tegenstanders in combinatie met het moeten kiezen van een goede tactiek werken allemaal goed. Ook al lijken de gevechten tegen Aliens heel veel op de wat standaardmogelijkheden van de Marines, zorgen de mogelijkheden om snel naar andere plekken te springen en méér af te wisselen tussen wapens ervoor dat je het meeste plezier zal beleven als Predator. Hier moet gezegd worden dat de Predator een stuk sterker is dan de andere klassen, en er duikt nog een ander probleem op: de gruwelijke executies die je voltrekt als Predator gaan je op een gegeven moment een beetje tegenstaan, zeker omdat het door de moderne grafische techniek steeds realistischer wordt.

Hoewel de techniek wat verouderd aanvoelt, is de grafische kwaliteit van Aliens vs. Predators best aardig te noemen. Hoewel we het spel niet in DirectX 11 hebben geprobeerd, zag het er met versie 9 nog allemaal prima uit. Probleem is echter dat de omgevingen heel erg op elkaar lijken en dat draagt bij aan de toch al repetitieve aard van het spel. De graphics kunnen dan wel een heel stuk verbeterd zijn met prachtige lichteffecten, toch misten we een stuk sfeer dat in deel één zo sterk aanwezig was. Het kan nog wel eens leeg aanvoelen allemaal, misschien zijn we tegenwoordig gewoon te veel gewend geraakt aan enorm spektakel uit andere games. Hierin voel je eigenlijk ook dat Rebellion niet echt geprobeerd heeft ergens in uit te blinken, om te innoveren, om variatie aan te brengen. Ook hierom zul je niet snel de neiging krijgen om de toch al korte campagnes opnieuw te proberen, ook al zijn de drie onderdelen bij elkaar toch zo'n elf uur en dat is wel ongeveer de drempel in de huidige tijd.

De geluiden doen het gelukkig een stuk beter, met geluidseffecten zoals die van wapens, die er toch een beetje voor zorgen dat je je in de gameplay vastklemt. Sirenes in angstige situaties, het tikken van aliens die haast onzichtbaar over muren kruipen en uit het niets komende housemuziek begeleid door discolampen. De muziek is erop ingesteld zich aan te passen aan gevaar, maar dat gaat niet altijd even goed: soms hoor je dramatische muziek terwijl er in feite niks aan de hand is. In het begin leuk, maar later wordt het wat irritant. De muziek is verder wel van goede kwaliteit, en op de wat inspiratieloze voice-acting van Tequila na, degene die jou als marine steeds commando's geeft, moet de game op dit gebied zeker niet afgerekend worden.

Het beste deel van Aliens vs. Predator is ongetwijfeld de multiplayer, waar de goede elementen van de drie klassen samenstromen. De demo bevatte Deathmatch, waar werkelijk niets aan is vergeleken met de échte reden waarom je in tegenstelling tot de singleplayer wél zult blijven terugkeren. Denk hierbij aan gamemodi als Predator Hunt, waar één speler het binnen een bepaalde tijd opneemt tegen marines, en Infestation, waar je langzaam alle Marines uitmoordt terwijl je populatie alsmaar groeit. Onze favoriet is nog altijd Survivor, waar je als Marine tegen waves van Xenomorphs vecht. Hier zijn slechts twee maps beschikbaar, maar toch zal het niet zo snel gaan vervelen als de dertien-in-een-dozijn online shooters van tegenwoordig. De sfeer komt hier veel beter tot zijn recht dan in de campagnes. De Deatmatch is verder niet altijd goed gebalanceerd door de zwakte van de Marines, maar dat onderdeel van de multiplayer is sowieso niet zo interessant. Ondanks dat weet de multiplayer het spel in ieder geval te redden, en indien de singleplayer de volgende keer wél goed in elkaar zit, dan zien we een stuk betere score verschijnen.

In feite is de nieuwste Aliens vs. Predator gewoon een remake in een modern grafisch jasje, maar wel een remake waar waarschijnlijk niet genoeg tijd aan is besteed. Het verhaal had meer kunnen zijn, de Marinecampagne valt door onbalans, repetitie en missende horror, de Aliens hebben last van een te korte campagneduur, tegenvallende AI en niet altijd even goede besturing, en bij de Predators gaat de blood & gore je op een gegeven moment tegenstaan. Dat laatste komt vooral door de moderne graphics, die er in principe goed uitzien, maar de omgevingen zijn helaas ongeïnspireerd. Ook de muziek is niet altijd perfect op zijn plaats, maar de geluidseffecten weten wél doel te raken. De singleplayer is leuk om een keer te spelen, maar je zult er niet snel voor terugkomen. Wat de score weet te redden is de multiplayer, met vooral de paar uitblinkende modi die dankzij de grafische update weer voor een heleboel plezier weten te zorgen. Aliens vs. Predator is vanwege haar populaire merknaam en een op zich redelijke uitvoering in ieder geval een financieel succes, maar de volgende keer mag Rebellion best eens wat innovatie proberen, alsmede wat meer op de kwaliteit letten. Fans kunnen hopelijk later dit jaar in ieder geval nog aan de slag met een waarschijnlijk betere game van Gearbox, Aliens: Colonial Marines.