Review: Dark Fall: Lost Souls

Johan de Vries - Woensdag 6 januari 2010

Vorig jaar kwam de Britse adventurespecialist Jonathan Boakes met The Lost Crown, een game die van ons een prima cijfer kreeg, en al snel werd duidelijk dat hij aan een vervolg ging werken. In de tussentijd was de man echter ook al bezig met een nieuw deel in zijn Dark Fall-serie, waarmee hij in 2002 begon. Hier kwamen twee games uit voort, die in deze tijd van de grootschaligste doch oppervlakkige shooters nog altijd een goed alternatief bieden. Deze horrorgames zullen door de speler namelijk altijd herinnerd worden om hun plotselinge, angstige momenten met behulp van geluid en kleur, waarna je geen cliché-aanval van een klein meisje of iets dergelijks kreeg, maar er gebeurde gewoon niks. Boakes weet zeer goed dat wat je niet kunt zien enger is dan dat wat je waarneemt. Slaagt hij bij het derde deel weer in deze meesterlijke trucs tot een goed geheel om te vormen?

Je keert terug naar verlaten stadje Dowerton in het platteland van Engeland, om hetzelfde station en hetzelfde hotel uit deel één nogmaals te onderzoeken. De verhalen staan echter los van elkaar en de gebouwen zijn ook nog een stuk verder vergaan dan ze al waren. Het maakt dus niet uit als je de rest van de franchise nog niet gespeeld hebt. In Lost Souls speel je een inspecteur die op zoek is naar een vermist meisje en hij is er na jarenlang zinloos onderzoek heilig van overtuigd dat deze nog leeft. Amy is echter een duistere geest geworden en terwijl jij op zoek bent in de oude gebouwen, word je op allerlei manieren tegengewerkt. Andere verhalen, zoals die van een oude zwerver die ooit verdacht werd van moord op Amy, worden langzaam uitgewerkt en na een heleboel angstige segmenten kom je achter de duistere waarheid.

Het verhaal is in principe weinig origineel, we hebben ondertussen echt genoeg van die meisjes gezien in andere games en films en het einde voelt ook niet erg bijzonder aan. Voor een goede storyline moet je toch echt The Lost Crown spelen, waar veel meer diepte in zat. Jonathan Boakes is echter meester in het effectief gebruiken van spelelementen en de manier waarop het verhaal verteld wordt is een stuk boeiender dan de geschiedenis zelf. Zo krijg je constant mysterieuze tekstberichten van een onbekend iemand met hints en aanwijzingen en belangrijker nog: overal liggen objecten zoals artikelen en boeken die je van alles uitleggen over wat er echt gebeurd is en wie er vroeger in de gebouwen gewoond heeft. Door deze objecten komen we uit op een typische point-and-click en de interface van het spel is dan ook gewoon erg basaal. Je moet ervan houden, zullen we maar zeggen.

Natuurlijk komen er bij een traditionele point-and-click ook een heleboel puzzels om de hoek kijken en hiermee kom je bij de kern van de games van Jonathan Boakes. Meestal ben je bezig met het combineren van voorwerpen, het ontcijferen van codes en het bijeenvoegen van stukken papier, allemaal herkenbaar uit eerdere games. Verder heb je eindelijk een duidelijke map waardoor het zoeken naar aanwijzingen makkelijker is dan ooit. Er zijn ook nog andere zaken, bijvoorbeeld het schudden van een schaal met botten om een bepaalde toon na te doen. Helaas, in het superlineaire Lost Souls zitten er ook een heleboel ontzettend complexe puzzels bij die de wat minder geduldige types zoals ondergetekende (naast gebrek aan ruimtelijk inzicht) zonder externe hulp niet snel kunnen oplossen. Zulke 'hotspots' zijn echter niet het vervelende aan Dark Fall: Lost Souls.

Een groter probleem vormen enkele designfouten. Zo moet je soms met je muis slepen om voorwerpen te verplaatsen of deuren te openen, dit werkt op papier goed maar soms worden je bewegingen niet herkend. Nieuw in Lost Souls is de mogelijkheid om dood te gaan bij een slecht aangepakte puzzel, maar dit heeft verder geen effect omdat je oneindig kunt respawnen. Verspilde moeite van de maker dus. Vervelender is echter een herhaling van bepaalde handelingen, zoals het maken van openingen in blokkades, waardoor je elke keer als je op dezelfde plek komt precies hetzelfde doet. Dialogen kunnen overigens ook niet overgeslagen worden, mocht je daar behoefte aan hebben. Deze jammerlijkheden worden echter ruimschoots vergoed door iets anders. Lost Souls heeft als eerste game van Boakes een 16+ rating en dat valt te merken aan de meest enge inhoud tot nu toe, waarschijnlijk ook van bijna alle horrorgames op Silent Hill 2 na (brrr).

Heel veel angst is zoals eerder gezegd niet zichtbaar, maar het wordt je subtiel aangeleverd. Zo zie je rare schaduwen terwijl je door bebloede gangen loopt, zie je overal paspoppen die erbij staan alsof het vastgevroren mensen uit eerdere tijdperken zijn, zie je flikkerende televisies en de meest vreemde creaturen die opeens achter je rug opduiken, of onherkenbaar in een wasbak liggen. De wat simpele first-person view en traditionele point-and-click interface worden door de prachtige omgevingen snel vergeten en de totale sfeer houdt de game zelfs boeiend, wanneer je weer met de zoveelste puzzel zit te hannesen. Puur technisch zit het allemaal in orde, de systeemeisen zijn laag en de textures zijn prima voor een adventure. Verder noemen we natuurlijk niet voor niets Silent Hill, want Boakes heeft duidelijk inspiratie uit die oude serie gehaald, die tegenwoordig een stuk minder voorstelt dan vroeger.

En wat als we de geniale geluidseffecten niet hadden? Je armharen rijzen wel degelijk omhoog wanneer je het zoveelste kindergelach of bijna terroristische geluid hoort en je vervolgens niets kunt vinden. Geen goedkoop shockeffect, maar rust en even later weer angstaanjagende geluiden zoals zacht gezang, waardoor je Boakes al snel als meester van dark ambiance kunt herkennen. De muziek bestaat uit een grote collectie van tracks die verschillende sferen kunnen opwerpen. Helaas zijn de ingesproken stemmen nog altijd amateuristisch ingesproken en je krijgt in dialogen vaak een op precies dezelfde manier uitgesproken antwoord, dat om kosten te besparen gewoon meerdere keren gebruikt wordt. Het is geen spelbrekend fenomeen, maar het zorgt er wel voor dat je het geluid als totaal zeker niet als perfect aan kunt duiden.

Mocht je nog steeds met het vastgeroeste beeld rondlopen dat point-and-clicks saai zijn, dan gooit Dark Fall: Lost Souls je compleet in de verwarring. De game weet al je angsten naar boven te halen en ze met geluid, omgevingsdetail en sfeer vorm te geven. Vooral het geluid weet je in de game te trekken en er zo voor te zorgen dat je de game uit wilt spelen. Voor het verhaal hoef je het echter niet te doen, want dat stelt weinig voor en in de traditionele interface van point-and-click vind je enkele rare fouten terug. Bovendien zijn sommige puzzels ook gewoon veel te complex. Ik kan niet zomaar zeggen dat Lost Souls beter is dan zijn voorgangers, want er mist duidelijk diepte, maar de horror is in ieder geval wel naar nieuwe hoogten gestegen. Ook al is het spel verre van perfect, Lost Souls is de moeite waard om te proberen en kan zich zeker meten met een serie als Silent Hill.