Review: Ghostbusters: The Video Game

Robert Struik - Donderdag 31 december 2009

In 1984 kwam de film 'Ghostbusters' uit. Deze unieke film bracht een schok teweeg in de filmindustrie. De film draaide om de zogenaamde 'Ghostbusters', een team bestaande uit vier mannen wiens doel het was om kwaadaardige geesten te verjagen. De film was vanaf het begin een klassieker, waarvan een deel van de film werd gekenmerkt door het alom bekende 'Ghostbusters' nummer, en de loeiende sirene van de 'ectomobile'. De film zat vol met special effects, die voor die tijd noemenswaardig waren. De film heeft nog twee opvolgers gekregen op het witte doek en is een gevestigde naam in de filmwereld geworden. Nu, 25 jaar later, heeft de ontwikkelaar Terminal Reality een game gemaakt van de serie. Een onafgemaakte en gehaaste conversie van de serie, of een onvoorzien pareltje?

Zodra het spel opstart, verschijnt de rode brandweerkazerne op de achtergrond, badend in het zonlicht te midden van een drukke stad. Eenmaal het spel is ingeladen, begin je in de beroemde brandweerkazerne, het thuishonk van de Ghostbusters. Het verhaal speelt zich een jaar na deel twee van de film af, waardoor de ontwikkelaar zelf wat creativiteit en fantasie toe kon voegen aan het verhaal. Terminal Reality heeft overduidelijk veel moeite gedaan om de kazerne natuurgetrouw over te laten komen. De Ectomobile staat blinkend in de garage, overal staan typische jaren tachtig computers en flitsende flipperkasten, tezamen met futuristisch materiaal en oude rommel. Je krijgt een Proton Pack omgehangen door Egon, de geleerde van het stel, waarna je direct aan de slag kan, omdat 'Slimer', een spook die eruit ziet als een grote, groene pudding, is ontsnapt. Je volgt één van de hoofdpersonages naar de kelder, om aldaar Slimer te vangen. Hier krijg je de basisbeginselen uitgelegd, met name het combatsysteem. Het combatsysteem in Ghostbusters is verfrissend en uniek.

Er zijn drie stappen om een spook, geest, of dergelijk bovennatuurlijk gespuis te vangen. Allereerst verzwak je hem/haar met je zogenoemde Proton straal. Zodra je de levensbalk van het spook terug hebt gebracht tot éénvijfde, verandert je proton pack automatisch naar een andere straal. Die straal houdt het spook vast. Maar zelfs als je het spook vast hebt, kan hij alsnog tegenstribbelen. Daarom kan je, hoe hard het ook klinkt, het spook tegen een muur, pilaar of de vloer aansmijten. Hoe langer je het spook vasthoudt, hoe vaker je hem ergens tegenaan kan smijten met je proton straal. Zodra het spook zwak genoeg is, moet je hem richting een speciaal doosje zien te krijgen, alwaar hij wordt opgezogen door de doos. Maar ook dan is het gevecht nog niet over. Het spook wordt door de doos beetje bij beetje opgezogen, maar je moet ervoor zorgen dat hij niet ontsnapt uit het zuigveld van de doos. Zodra het spook is opgezogen ben je helemaal klaar. Er komt dan ook veel coördinatie aan te pas, omdat het vangen van een spook soms moeizaam gaat, maar dit geeft dan ook een goed gevoel zodra je van het spook af bent.

De gameplay is redelijk goed uitgewerkt, al kan het soms wel repetitief overkomen. Het spoken vangen komt bijna altijd op hetzelfde neer, iets wat toch wel een minder aspect is. Naarmate je meer en meer spoken vangt, verdien je meer geld. Het (zuur)verdiende geld kan je dan steken in allerlei upgrades voor je proton pack. Dit kunnen speciale pijlen zijn die je weg kan schieten, een sterkere straal, of een betere doos waar je de spoken in vangt. Dit element voegt extra diepte toe aan het geheel, en beloont daarmee de speler voor zijn of haar harde werk. Ook informatie verzamelen van slijmachtige substanties is een onderdeel van het spel, waarmee je informatie kan vrijspelen. Deze extra's zijn er voor de die-hard Ghostbusters fans die alles te weten willen komen over de spoken die ze zijn tegen gekomen, of die ze nog tegen moeten komen. Je vecht in de game tegen spoken, maar ze komen soms ook in verschillende gedaantes voor. Zo mag je monsters verwachten die zijn gemaakt van spullen uit de omgeving. Denk hierbij aan een groot monster bestaande uit pannen, deksels en ander keukenmateriaal. Dit alles samen zorgt ervoor dat je redelijk gevarieerde monsters krijgt voorgeschoteld, al komt het helaas bijna altijd neer op constant met je proton straal richting een spook te schieten en die vervolgens te vangen. Je proton pack zelf bevat oneindige munitie, maar kan wel oververhit raken. Maar teneinde het wachten totdat je proton pack is afgekoeld te voorkomen, heeft de ontwikkelaar een speciale functie ingebouwd die je proton pack binnen luttele seconden afkoelt.

Het leveldesign is ronduit uitstekend te noemen, ondanks de lineariteit. Ook de levels zelf zijn omgevingsgewijs afwisselend en fris, hoewel het soms wel wat chaotisch kan worden. Een echte pluim gaat naar het audiogedeelte, aangezien dat niet alleen authentiek is, maar het je ook weet onder te dompelen in de Ghostbusters sfeer. En niet alleen de muziek, maar ook het geloei van de Ectomobile en het geluid van de spoken zijn creatief en goed uitgewerkt. Voeg daar nog bij dat de originele stemacteurs van Ghostbusters de stemmen in de game vertolken, en menig Ghostbusters fan mag zich dan ook gerust in een Ghostbusters paradijs wanen. Audio is dan ook zonder twijfel één van de sterkste punten van de game. Ghostbusters draait op de Infernal Engine, die in staat is om moeiteloos zowel binnen- als buitenomgevingen weer te geven. Het is geen grafische topper, maar Ghostbusters is ook zeer zeker niet onder de maat. De physics-engine steekt wel met kop en schouders boven andere games uit. Tafels, stoelen en dergelijk meubilair moet er allemaal aan geloven. Hierdoor voelt de omgeving een stuk geloofwaardiger aan, in vergelijking met een bijna volledig statische omgeving.

Maar niet alles kan rozengeur en maneschijn zijn in een game, zo ook bij Ghostbusters. Sommige animaties komen wat houterig over, en de combat kan soms behoorlijk onoverzichtelijk zijn. Ook het checkpointsysteem is nou niet bepaald een succes te noemen, en kan dan ook frustraties oproepen bij de gebruiker. Hierdoor ben je soms tien minuten werk kwijt en dat kan behoorlijk vervelend zijn als je lange stukken meerdere keren opnieuw moet doen. Verder missen textures van relatief grote objecten soms wat diepte, waardoor de omgeving wat verouderd aanvoelt. Dit blijkt voornamelijk in de open gebieden zoals de stad zelf. De 'marshmellow drab' ziet er soms erg flets uit, wat toch wel jammer is, aangezien de drab erg opvalt in het straatbeeld van New York City. In de game zelf zijn er echter maar weinig bugs, en ik heb dan ook geen Blue Screens Of Death of andere crashes mogen ervaren tijdens het spelen van de game. Met uitzondering van het checkpointsysteem, zullen deze minpunten de spelervaring niet bederven. Het checkpointsysteem kan op zekere hoogte toch wel als irritant, en soms ook frustrerend worden ervaren. Dit is een van de weinige dingen die gewoon niet werken in Ghostbusters.

Ondanks deze mindere aspecten van het spel, is er wel een solide basis aanwezig en is het zonder twijfel de beste licentiegame die ik tot nu toe ben tegengekomen. In tegenstelling tot bijna alle andere licentiegames is Ghostbusters een goed uitgewerkte en afgemaakte game. Ontwikkelaar Terminal Reality heeft duidelijk zijn best gedaan om hier wat van te maken, wat ze ook zonder twijfel gelukt is. Dit is geen game die je uren achter elkaar door zult spelen, maar het is een ronduit perfecte game als je afwisseling zoekt. Ghostbusters is de zuurverdiende centen van de echte Ghostbusters fan zeker waard, maar ook de gemiddelde gamer zal veel plezier beleven aan dit uitdagende spel.