Review: Men of War: Red Tide

Johan de Vries - Donderdag 12 november 2009

Eerder dit jaar verscheen na een langdurige betatest de strategiegame Men of War, waarover wij zoals je in onze review kunt lezen vrij enthousiast waren. Men of War is een W.O. II-RTS, die niet zoals het diepteloze Company of Heroes de gemakkelijke weg zoekt, maar moeilijkheid, micromanagement, realisme, grootschaligheid en RPG-elementen combineert tot een eindproduct van sensatie, originaliteit en kracht. En daarnaast biedt de game ook nog oneindig plezier met modding en een sterke multiplayer. Als verlengde van een succes werd al snel duidelijk dat we uitbreidingen konden gaan verwachten, waarvan de eerste zich zou focussen op een nieuwe campaign. Enkele maanden geleden werd bekend dat de uitbreiding de titel Red Tide zou dragen en zich zou focussen op een wel heel speciaal strijdtoneel. Weet de uitbreiding ons te verrassen en zijn voorganger ook een beetje te verbeteren? Je leest het in deze review.

Nadat we de stand-alone digitale copy hadden ontvangen en het spel installeerden, werden we ontvangen door een geheel aan archiefbeelden van het Oostfront en daarmee werd ook duidelijk wat het thema is van de uitbreiding: de campagne bij de Zwarte Zee die tot ver in 1944 doorliep. Het houdt, in het Westen onbelangrijk, de langdurige operatie in het zuiden van Oekraïne in waarbij de gevreesde 'Black Coats', de Sovjetmariniers, geprobeerd hebben de Duitsers en stromanbondgenoten (lees: Roemenen) te verdrijven vanuit de grote Russische vloot. Het verhaal, geschreven door Alexander Zorich, brengt je met de mariniers langs kustplaatsen als Odessa en het binnenland van de regio. Een origineel thema dus, dat laat zien dat de Tweede Wereldoorlog nog lang niet 'uitgemolken' is en er dus nog genoeg te gebruiken valt.

Na het doorkruisen van het menu, waar de communistische propaganda vanaf druipt, kun je direct aan de slag met de nieuwe campagne. Laten we duidelijk zijn: dat is namelijk ook het enige wat je in het menu zult vinden, we zullen moeten wachten op een nieuwe multiplayer of skirmish. Zodra in de eerste missie duidelijk wordt dat je met een handvol mannen een strand vol met zwaarbewapende Roemenen moet bestormen, weet je direct weer dat je Men of War aan het spelen bent. Elke soldaat telt, en je kunt niet zoals bij andere games zomaar een man of twintig op een loopgraaf afsturen en zo winnen, want in Red Tide loopt je plan altijd in het water doordat één of andere tank je offensief dwarsboomt. Want niet alleen de lichte artillerie (nieuwe kannonen voor de uitbreiding) zorgt ervoor dat je je soldaten constant in dekking stuurt, maar het feit dat je zorgvuldig iemand een speciale granaat moet laten gooien naar de tank maakt je volledig bewust van het feit dat we met een realistisch spel te maken hebben.

Je begint bijna elke missie met slechts een handvol mariniers, die steeds een andere opdracht moeten uitvoeren. In het geval van de eerste missie moet je als onderdeel van een bestorming loopgraven zuiveren, en je doet dat door ze zachtjes naar een loopgraaf te laten tijgeren en zo een kogel door het hoofd van de vijand te jagen. Niks bases bouwen, want je krijgt altijd een selecte groep units en die wordt alleen uitgebreid bij een versterking. Als je eenmaal een plek hebt veroverd, ben je vervolgens weer bezig met het oprapen van geweren en kogels en verdeel je je selecte groepje mannen weer onder voor andere taken. Zo laat je één kerel een zwaar machinegeweer neerzetten en die op de volgende stelling vuren en daarna laat je vier anderen langzaam oprukken om de vijand te verrassen. Constant ben je bezig met micromanagement, terwijl de maps altijd erg groot en uitgebreid zijn.

In het begin ben je beperkt tot een selecte groep, waarmee je elke keer weer moet proberen de vijanden te flanken of op een andere manier de pas af te snijden, terwijl zij bezig zijn met het vuren van hun zware artillerie op andere, maar niet-speelbare communisten. Het leuke van Red Tide is dat de vijand altijd en overal tanks en artillerie heeft, en jij altijd een weg moet zien te vinden om ze met weinig force te slim af te zijn. De eerdergenoemde tank moet vermeden worden tot hij geraakt wordt door één van de bevriende schepen die in de verte constant bombarderen. En in dezelfde missie zul je langzaam en beheerst via de bosjes de zwaarbewapende stellingen van de Roemenen moeten uitschakelen... want in Men of War lig je bij elke overmoedigheid meteen plat. Net zoals in de echte oorlog is één man immers niets tegenover een monster van ijzer en staal. Op deze manier ben je zelfs op de makkelijkste graad constant op je hoede, en word je gedwongen tot nadenken op diverse schaalniveaus.

We zullen niet te veel van de missies verklappen, maar gaan toch nog in op een paar andere om een goed beeld te geven van de diversiteit. Zo ben je op een gegeven moment bezig om een dorp te ontzetten waarin de Roemenen liggen opgeslagen. Jouw taak is om Roemeense artillerie op een heuvel uit te schakelen, en hoe je dat doet, ligt volkomen aan jou. Het wordt direct duidelijk dat je geen schijn van kans maakt door gebukt recht op de heuvel af te lopen, want er staan machinegeweren klaar. Daarom sluip je geduldig om de weg heen en val je met twee bataljons de vijand in de rug aan. Ach en wee, opeens komt er een halftrack aanrijden die je planning volledig laat mislukken. Gelukkig hebben we nog meer mannen, maar de vijand is zeer zeker op de hoede. Weet je een kwartier later de heuvel uit te schakelen, dan heb je eindelijk beschikking over mortieren. En juist op dat moment keert het tij.

Geduldig slepen je soldaten met de mortieren de heuvel af, en je laat daar het dorp beschieten. Hier worden de knelpunten van Men of War echter duidelijk. Als je even te ver van de vijand af zit, dan krijg je niet zoals vroeger (Age of Empires?) een melding, maar er gebeurt gewoon niks. De vijanden worden daarna beschoten, maar zij zien geen reden om op je af te sluipen en je soldaten een kopje kleiner te maken. Nee, ze wachten gewoon de dood af. In de hele game zit de pathfinding soms erg tegen en het is niet zeldzaam dat je daar misbruik van kunt maken. De game draait vaak om dekking zoeken, maar het komt wel eens voor dat als jij met één soldaat dekking zoekt achter een muurtje, een groep Duitsers eerst alle kanten op rent en dan pas begint te vuren. In zo'n ingewikkelde en diepe game kan de pathfinding zoveel beter en veroorzaakt het soms frustratie.

Zo heb je op een gegeven moment ook een missie waarbij je in de nacht met een paar man een bepaald gebied moet saboteren. Je komt aan met een speedboot en stapt uit, maar helaas word je opgemerkt door de rond een kampvuur zittende vijanden. Dan hoor je het vertrouwde 'vrom vrom' met als reactie 'oh crap' en er rijden een halftrack en motoren met zijspan op je twee soldaten af. Typisch Men of War dus, een mislukt plan door te weinig voorbereiding, maar het gaat verder dan dat: door de geniale pathfinding rijden een paar Duitse voertuigen vanaf de heuvel het water in. Goed, zijn we daar ook weer vanaf. Toch hebben we niet heel veel te klagen, want bij een missie waarbij je een massale aanval uitvoert op een strand met enorme verdediging en daarbij bij alles moet opletten, leer je vanzelf een minpunt als de pathfinding te vergeten. Bovendien kun je een heleboel problemen voorkomen door de direct mode te gebruiken, waarmee je een unit als bij een third-person shooter aanstuurt.

Om de kracht van Men of War: Red Tide te beschrijven, pakken we één van de latere missies in het laatste onderdeel, dat een reeks van ruim twintig enorm lange levels afsluit. Door miscommunicatie moet je zonder enige hulp met een redelijk grote groep mannen een haven veroveren. Hierin staan allerlei primitieve containers en door constant in en uit te zoomen verdeel je de soldaten over verschillende hoeken. Gooi je ze namelijk op één plek, dan zorgt een mortier ervoor dat je poging snel voorbij is. Zodra we die hebben uitgeschakeld, maar de munitie op blijkt te zijn, vervolgen je soldaten hun weg naar het midden, waar ze met hun Mosin-Nagants via het gras een artillerieplek koud maken. Gras ja, want je zit opeens in een park, en wat doet die in de haven? Vervolgens voel je je een hele held, want je weet alle rode stipjes op de map weg te vagen met deze artillerie. Maar dan opeens blijkt dat je een gehele stad vol Moffen moet veroveren, waarvan het park een voorloper was, en dat binnen twintig minuten. En dat, beste lezer, is pas het begin van één onderdeel van een campagne. Succes.

Veel meer gaan we niet loslaten over de campagne, want we hebben al een heleboel verteld, maar de ruim twintig levels bieden gewoon een enorme spelduur voor slechts een uitbreiding en omdat alles op een andere moeilijkheidsgraad volkomen verschillend is, zit het ook goed met de replaywaarde. Eerder vermeldden we dat je in Red Tide vaak met een klein groepje units bezig bent, maar net als in de originele game is dat niet altijd zo: soms kun je je vermaken met nieuwe tanks en vliegtuigen en de indrukwekkende artillerie op de schepen. Al deze nieuwe features weerschijnen ook in de graphics: de nieuwe toevoegingen passen zeer goed in hetzelfde indrukwekkende detail en de sterke visuele kwaliteit waarover je meer kunt lezen in de review van Men of War. Verder zijn de muziek en de geluiden prima, en vooral het geluid van de grote kruisers met zware artillerie zorgt ervoor dat je meer dan ooit in de oorlog verdwijnt. Nog een nevenopmerking: Vreemd genoeg zit de map editor niet standaard inbegrepen, maar als je het origineel geïnstalleerd hebt en de bestanden van de GEM-editor kopieert naar de Red Tide-directory, dan werkt-ie wel.

Door de spanning, diepte, moeilijkheid en lengte is Men of War: Red Tide een prima uitbreiding geworden, aangevuld door het originele verhaal van de Sovjetmarine en de interessante missies die daaromheen zijn gebouwd. Je zou kunnen zeggen dat er misschien wel wat meer in had kunnen zitten dan alleen dit gebied in het zuiden van Oekraïne, maar na het spelen van de vele nieuwe missies zie je waarom focussen op één thema ook goed kan uitpakken. Helaas is de pathfinding nog steeds niet erg sterk en zit je naast de normale moeilijkheid vaak ook met onbedoelde frustratie. Red Tide is dus zeker nog niet perfect, maar voor elke W.O. II-fan die uitdaging zoekt is het een interessante game, en voor de Men of War-spelers is het een fijne stap naar toekomstige uitbreidingen, die hopelijk wel méér multiplayer zullen brengen. Want multiplayer blijft het beste onderdeel van zo'n enorm sterke strategiegame.