Review: Darkest of Days

Johan de Vries - Vrijdag 2 oktober 2009

Indiegames zijn tegenwoordig populair, en ook het Amerikaanse 8monkey Labs wilde graag een dergelijke titel op de markt brengen. Met slechts een klein budget werkte zij jarenlang aan een originele 'fuck-up-history' shooter, en het volledig politiek incorrecte geheel is nu eindelijk via o.a. Steam digitaal verkrijgbaar in onze kleine Benelux. Eerlijk gezegd hoorde ik pas over deze game in augustus, toen ik per ongeluk wat aanklikte op YouTube, maar ik werd gelijk enthousiast. Ik houd me al jaren lang bezig met geschiedenis, ik houd van gewaagde shooters en ik kan ook wel lachen om het feit dat Tsaristische soldaten in 1914 de naam van Stalin door de velden schreeuwen. Dat laatste heeft helemaal niks met de opzet van het spel te maken en is gewoon een designfout. Fouten zat in deze vermakelijke shooter, mede daarom nodig ik je uit om mijn review te lezen.

In Darkest of Days kruip je in de huid van Alexander Morris, die in het begin van de game (en demo) in een bekende slag van de Amerikaanse burgeroorlog vecht. Zodra je gewond raakt, verschijnt er een futuristisch geklede vent uit een portaal en neemt je mee naar een soort lab in de toekomst. Eigenaar daarvan, het bedrijf KronoteK, heeft het tijdreizen ontwikkeld om zaken te kunnen onderzoeken. Men heeft er echter misbruik van gemaakt, gezien er historische personen in de geschiedenis verdwaald zijn geraakt; bovendien is de eigenaar van KronoteK vermist. Het is jouw taak om de geschiedenis te herstellen en dat doe je door tijdens geschiedkundige gebeurtenissen in te grijpen en de eerder genoemde personen te redden. Het uiteindelijke doel is doctor Koell vinden, de directeur van het bedrijf die spoorloos vermist is.

Na deze uitleg word je in een tutorial gedropt en leer je dat de held uithangen en geweld altijd samengaan: je leert onder andere met een geweer uit W.O. I schieten en een kanon gebruiken tegen vijanden in een loopgraaf. Daarnaast leer je gelijk iets waarmee Darkest of Days zich van andere games onderscheidt: je moet bepaalde soldaten, Survivors, met een blauwe aura om zich heen, onschadelijk maken door ze te slaan of ze met Chasers, kleine balletjes, buiten bewustzijn te brengen. Je mag ze niet neerschieten of op een andere manier doodmaken, maar de echte bloedbadfans zullen genoeg aan hun trekken komen in de game, want de eerder beschreven 'historische gebeurtenissen' zijn voorspelbaar genoeg grote slagvelden in de moderne geschiedenis... en ook in de wat minder moderne.

In Darkest of Days word je namelijk gedropt in de Amerikaanse Burgeroorlog, de Eerste Wereldoorlog (driewerf hoera!), gevechten in een concentratiekamp (gaat te ver) in de Tweede Wereldoorlog en Pompeii. In al deze periodes zul je afwisselend moeten vechten met authentiek schietgerei tegen authentieke soldaten en met futuristisch spul tegen sci-fi idioten, en dat loopt natuurlijk allemaal door elkaar heen. Waar je in de eerste levels vrij historisch correct bezig bent en alleen futuristische vijanden oproept door Survivors te doden, wordt alles later een chaos en je eindigt in enorme gevechten in het stadje bij de Vesuvius. Systematisch op vuile SS-ers jagen en ze met ultramoderne sniperrifles een kogel door de kop jagen klinkt in ieder geval al prima. Het verhaal is innovatief en meeslepend, maar je kunt er maximaal elf uur uit halen en het aantal verschillende tijdsperiodes is een beetje teleurstellend.

Als je na een historisch avontuur in het futuristische lab terugkomt, mag je steeds uit twee of meer verschillende missies kiezen, en die vrijheid heb je in de gehele game. De vrijheid vind je echter niet overal in volle glorie, gezien de shooter soms té lineair is, zo kom je onzichtbare blokkades tegen op de meest onlogische plaatsen. Ben je eenmaal op een slagveld, dan veranderen de omstandigheden: op een wijd oppervlak kunnen vele tientallen tot ruim tweehonderd soldaten tegenover elkaar staan en de enorme, realistisch grove gevechten die Darkest of Days levert zijn zeer indrukwekkend. Juist wanneer je je afvraagt waarom je als elitaire tijdreiziger over de velden van Oost-Pruisen loopt, verschijnt er wel weer een of andere terugslagloze shotgun of vijfvoudige bazooka, en er zijn nog genoeg andere wapens.

Wanneer je met een hyperonrealistische vlammenwerper in het Romeinse Rijk loopt, realiseer je je pas echt dat Darkest of Days een unieke ervaring biedt. Enerzijds biedt het een paar uur klooien met historische gebeurtenissen, waarbij ik trouwens moet zeggen dat ik concentratiekampen buitenproportioneel vind, hoewel spot met oorlogstragedies sowieso moreel onjuist is. Anderzijds is het een unieke shooter, die enerzijds oldschool aanvoelt en speelt door bepaalde gameplayelementen (alleen al het richten doet me denken aan lang vervlogen tijden), maar ook nooit eerder gebruikte tijdvakken verkent. Soms vond ik het zelfs jammer dat ik in de Eerste Wereldoorlog opeens weer een futuristische machinegeweer in handen kreeg. Er zijn zoveel mogelijkheden, niet alleen voor de makers van deze game, maar er zijn ook zoveel onontgonnen gebieden voor andere FPS-makers.

Ouderwets is niet altijd positief, want de vijandelijke AI valt erg tegen en de gemiddelde soldaat loopt soms eerst met zijn rug naar je toe naar een veilige plek, kijkt dan een tijdje een verkeerde kant op en begint dan pas met schieten. Waar je soms door een verkeerde beweging meteen tachtig kogels mag opvangen, zien de vijanden je op korte afstand niet altijd staan. Ook kan een eigen soldaat soms zomaar op een boom staan knallen zonder verder te bewegen. Kleine designfouten zijn typerend: het kaartsysteem is langzaam en wat onhandig en doet denken aan Far Cry 2, waar geen sprake was van sci-fi en KronoteK had wat mij betreft best een mooie PDA kunnen regelen. Vijanden van moderne, elektronische navigatiesystemen kunnen dus hun hart luchten bij deze game.

Puur technisch is Darkest of Days een verhaal apart: men heeft jarenlang gewerkt aan de zogenaamde MARMOSET-engine, die door de ontwikkelaar geprezen wordt om zijn Physx-effecten en het feit dat je ontzettend veel soldaten op één plek kunt laten vechten zonder haperingen. Inderdaad, de game lagt bijna nooit, en de laadtijden zijn ook nog eens enorm kort, maar de Physx werkte bij mij niet, hoewel ik dat nVidia-systeem al vaker gebruikt heb. Grafisch voelt de game verouderd aan: de textures zijn grof, de animaties zijn niet altijd vloeiend en er zijn soms de meest vreemde pop-ups in de verte. Toch weet de engine soms magistrale uitzichten te produceren, met geweldige lichteffecten, weereffecten en sfeer, en omdat sommige levels een zeer indrukwekkend design hebben vind ik zo'n eigen engine een beter idee dan de vaak meer glitchy Unreal 3 Engine.

Naast de geweldige stem van Dexter, je begeleider tijdens vele missies, is de voice-acting niet van geweldig hoog niveau. Voor een uit weinig middelen gefinancierde indiegame is het zeker niet slecht, en dat is wat vele mensen vergeten. De geluidseffecten zijn echter van hoog niveau: zo val je bijna van je stoel af als veertig soldaten jouw kant op schieten, of wanneer je in de ijzige wind van een sneeuwlandschap rondscharrelt. Ook de muziek mag geprezen worden, er valt altijd wel een toepasselijk deuntje binnen bij een bepaald moment waarin je je tijdens de levels bevindt. Los van de audio, kunnen we kort zijn over de multiplayer en de co-op functies. Die zijn er namelijk niet, wat een o zo mogelijk spannende co-op betreft toch best een misser is.

Darkest of Days... enerzijds zijn er een heleboel negatieve zaken op te noemen, zoals een slechte AI, designfouten, verouderde graphics, te grote lineariteit en de maximaal elf uur aan gameplay, zonder een vorm van tijdrekkend online spelen. Anderzijds hebben we met een ontzettend originele game te maken die innovatief is met enorme veldslagen en andere originaliteiten, soms ontzettend indrukwekkend kan zijn en daarnaast ook gewoon erg leuk is om te spelen, en de game heeft een prima replaywaarde. Veel games in deze tijd lijken alleen gemaakt te zijn om te verkopen en weten me niet echt te boeien, zoals vroeger wel het geval was. Darkest of Days komt door meerdere kenmerken duidelijk uit een andere tijdperiode, maar dat is helemaal niet zo erg. Laten we niet vergeten dat we met een indiegame te maken hebben, en voor een indiegame zit Darkest of Days op een hoog niveau. Uitgevers, geef die lui een flinke zak geld, dan kunnen ze ons gewoon nog wat mooie historische reizen aanbieden, die verdomd amusant zijn.

Pluspunten:
- Origineel verhaal met historische gebeurtenissen
- Grote slagvelden op je scherm en andere indrukwekkende zaken
- Speelt gewoon heerlijk, oldschool doch innovatief
- Ruim voldoende kwaliteit in geluid

Minpunten:
- Designfouten en slechte AI
- Game is vrij kort
- Te lineair
- Graphics laten vaak een steekje vallen

Gameplay: 37/50
Graphics: 14/20
Geluid: 17/20
Value: 7/10

Totaal: 75%