Column: Get a life?

Pascal Badenbroek - Woensdag 23 maart 2005

Kijk, ik ben zelf ook niet altijd tevreden over mijn leven. Wat meer geld zou wel fijn zijn en ook mijn huisje is wat aan de kleine kant. Maar om nu meteen maar mijn sociale leven te ontwrichten door er een totaal nieuwe op na te houden gaat mij zelfs ook wat ver. Wat ik bedoel? World of Warcraft, dat is wat ik bedoel. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik de game nooit gespeeld heb, en ik pas er ook wijselijk voor. Als ik alle verhalen moet geloven van reviewers wereldwijd dan blijft er van je ?echte? leven niet veel meer over. Uren, dagen en maanden worden besteed aan dit toch wel fraaie staaltje gamedesign.

Ik vraag me nu dan ook regelmatig af hoe het komt dat dit genre zo mateloos populair blijkt te zijn tussen de gamers. Is het de mogelijkheid te ontsnappen aan de realiteit en een totaal ander persoon te kunnen zijn. Misschien wel een persoon met veel aanzien? Ik denk namelijk dat daar de oplossing voor de vraag ligt. Vooral in Azi? en Amerika zijn de MMO?s (Massively Multiplayer Online games) een ware opmars begonnen. Landen waar je iets moet zijn voor je ook daadwerkelijk door de massa wordt geaccepteerd. Persoonlijk houd ik niet van die instelling en gelukkig genoeg met mij. Maar ik kan me wel voorstellen dat, als je zelf wel in zo?n land woont, je maar al te graag even iemand anders wil zijn. Iemand die wel wordt gerespecteerd en veel vrienden heeft zonder een dikke auto of super baan, ook al is het dan allemaal maar digitaal.

Je hoort andere mensen erover klagen. ?Mijn kinderen komen niet meer buiten? of ?Mijn man/vrouw zit de hele avond achter dat knipperende scherm?. Terechte klachten? Voor die mensen is het respect wat ze krijgen in de game zo echt als ze zich maar kunnen voorstellen. En eigenlijk hebben ze groot gelijk, respect is respect, zelfs digitaal. Ik vraag me dan ook af of we niet alle ?echte? oorlogen ook niet in een potje MMO warfare kunnen beslechten. Miljoenen mensen zweren erbij als vervanging voor een ?saai? bestaan. Waarom dat dan ook maar niet digitaliseren? Geen gezeik over landmijnen achteraf, geen onschuldige slachtoffers en bovenal geen ellenlange discussies over of nu wel of niet soldaten moeten sturen. Waarom spelen in het ?echie? als we allemaal kunnen afspreken dat de digitale versie ook bindend is voor de uitkomst van een of ander discutabel meningsverschil.

Dwaal ik nu te ver af misschien? Het feit dat zoveel gamers dit genre games kiezen als ideale aflossing van hun alledaagse sleur wil in mijn ogen wel wat zeggen. Ok?, voor mij zal de ?echte? wereld altijd leuker blijven, maar geloof mij maar als ik zeg dat er ook veel mensen tussen lopen die slechter af zijn dan jou en mij. Mensen die eerst 4 maanden liggen te rotten in huis voor ze eens gevonden worden door de postbode omdat hij zijn klote reclame folders niet meer door de bus krijgt. Uiteindelijk is het nog zelfbelang ook waardoor de ongelukkige wordt gevonden. Jongeren die zich in Japan met tientallen tegelijkertijd van kant maken omdat ze niet mee kunnen komen met de rest van de klas. Amerikaanse jongeren die de hele school in as leggen en daarna zichzelf omdat de leraar hem/haar publiekelijk voor schut heeft gezet omdat pa werkeloos is? Voor die mensen zou een stukje respect en een beetje vriendschap hun leven misschien wel positief hebben kunnen veranderen. Ok? digitaal misschien, maar respect blijft respect, digitaal of niet digitaal?

Sommigen moeten toch nog even hun nieuwe bolide showen...